„— To po co dawała te leki
— Bo ja płakałem, proszę pani — odpowiedział. Płakał To to syczenie czajnika, ta pompka — znaczyły
płacz. To ów dźwięk, przypominający westchnienie zadźganego nożem człowieka, co twarzą wali się na ziemię — to też był płacz Czy staruszek, którego nowotwór skazał na śmierć, aż tak żałował swego życia, że lada co nie wytrzymywał i na werandach u obcych ludzi głośno szlochał Zapytała więc
— A dlaczego
Bo przedtem zanim jeszcze ona, Wachicka, zeszła do ogrodu, by naciąć mu bzów, ta stara i jakże dwuznaczna kobieta (z zawodu konspiratorka) o czymś mu opowiedziała. I to coś tak na niego podziałało, że zrazu... zrazu poszła zerwać dla niego bzów, by go pocieszyć... a następnie... przyniosła uspokajające lekarstwa. — A potem... ona sama poczęła płakać. Chyba o to, że ja płaczę — dokończył.
—Coo Boże, czyżby to było możliwe, że już piąta! Panie mecenasie, która u pana — Majorowa odsłoniła mankiet rękawa Grossenberga i spojrzała na przegub jego ręki. — Pięć po piątej! To straszne! Byłam umówiona o czwartej, i pułkownikostwo ną mnie czekają. Jakże to się stało... mój Boże! Pan mi wybaczy, ale muszę już lecieć... Kiedy indziej dopowiem do końca. Zresztą pan chyba wie sam, że wszystko się dobrze skończyło. Wachicka zawieziono do Batowic i tam umarła. Więc może za następnym razem, nest ce pas Będąc w Warszawie, zatelefonuję do pana, dobrze Au revoir... już lecę, już!“(3)