„— Tak.
— Otóż w Bastylii była ogromna sala, w której znajdowało się mnóstwo najróżniejszych książek, wymierzonych przeciwko królowej. Sądzę, że zostały one wszystkie spalone.
— A cóż mi zarzucano w tych książkach
— Rozumiesz chyba, że nie występuję tu jako twój oskarżyciel, podobnie jak nie chciałbym być twoim sędzią. Kiedy wszystkie te broszury ukazywały się, kazałem natychmiast konfiskować cały nakład i odsyłałem go do Bastylii. Jednak parę takich egzemplarzy trafiło do ludzkich rąk. Oto na przykład mam tutaj — rzekł król, uderzając się po kieszeni swego fraka — jedną z takich broszur. Jest obrzydliwa.
— Proszę ją pokazać! — zawołała królowa.
— Nie mogę... są tam również ryciny...
— Więc doszło do tego — odparła królowa — że Wasza Królewska Mość nie starał się nawet odnaleźć źródła wszystkich tych oszczerstw
— Nie robiliśmy nic innego, jak właśnie usiłowaliśmy odnaleźć te źródła. Wszyscy moi urzędnicy policyjni posiwieli przy tej pracy.
— A więc Wasza Królewska Mość zna autora tych bezeceństw
— Znam przynajmniej jednego, autora tej właśnie broszury, niejakiego Furtha, bo oto jestem w posiadaniu kwitu podpisanego przezeń na dwadzieścia dwa i pół tysiąca franków. Jak widzisz, kiedy zależy mi na czymś, nie liczę się z kosztami.“(8)