„— Hm... Ale sam powiedz, co to znaczy znać się na ludziach. Nie wiedziałem o tym, a odprawiłem go z kwitkiem. Gdybym wiedział, to bym go nie wyprosił, ale wyrzucił za drzwi. Ale możesz być spokojny. Teraz ten zawadiaka jest w moim ręku i odczuje to na własnej skórze.
— Tak, teraz możesz go oduczyć awantur, bo nareszcie jesteś...
— Tak, zdaje się, hrabio, że to już sprawa zdecydowana.
— W zupełności... Pozwól, niech cię uściskam. Tak, dalibóg, było krucho, ale wszystko głupstwo, jeżeli kończy się dobrze. Jesteś pewnie ogromnie zadowolony, co
— Czy mogę mówić z tobą szczerze Sądzę, że tak, bo jestem przekonany, że się przydam.
— Co do tego nie potrzebujesz mieć wątpliwości. Jednakże znajdą się tacy, którym to nie będzie się podobać.
— Czy ludzie nie są mi przychylni
— Tobie, książę Są ani za tobą, ani przeciw tobie. Jego za to nienawidzą.
— Jego — spytał książę. — To znaczy kogo
— Członkowie parlamentów są tym oburzeni. Uważają to za nawrót do sposobów rządzenia Ludwika XIV. Czują się, jakby ich wychowywano, książę! Potężny to cios dla parlamentów.
— Niewiele z tego rozumiem. Powiedz jaśniej, wytłumacz...
— Ależ to tłumaczy się samo przez się nienawiścią parlamentów do sprawcy prześladowań.“(10)